روز آخر سال نود

قند عسلم ...... پسرنازنینم شما تا این لحظه ٨ ماه و ٢١ روز و ٤ ساعت و٣٢

دقیقه و ٤٠ ثانیه است که هر روز با صدای لبخند تو زندگی ما حال و هوای دیگه

ای میگیره ...............امروز اخرین روز از سال ٩٠ هست و باز هم صفحه ی

تقویم به آخر رسید باز هم یکسال گذشت و رفت ...سال نود تو هم خیالت

خوش!تو سال من بودی ! سال منو پسرم...سالی که در آن بزرگترین و شیرین

ترین اتفاق زندگیم افتاد و خداوند منو لایق مادر شدن دانست و فرشته ای توی

دامنم گذاشت.

پارسال این موقع منو بابا توی تکاپوی انتخاب اسم برات بودیم.....پارسال در ارزوی دیدن

و بوسیدنت بودم و حالا حدود ٨ ماهه که هر شب در آغوشم می خوابی و هر روز

بوسه بارونت میکنم ........... خدایا شکرت که امسال هم به سلامتی بر من و خانواده

ام گذشت.....خدایا این پسر نازنینمو بتو میسپارم ..... خودت مواظبش باش همان طور

که تا الان مواظبش بودی.....

پسرم  سال جدید انشاالله که برتو و همه ی ما سرشار از سلامتی و شادی باشه......

خب کارایی که تا حالا انجام میدادی و من فراموش کردم از نوشتنش::

دیگه حالا خودت هر جا که دوست داشته باشی میری سرک می کشی و به هر

چیزی که برات کوچکترین جذابیتی داره دست میزنی.....وقتی که بابا خونس مرتب

دنبال بابایی و کمتر میای طرف من مگر اینکه گشنت باشه..بابا هم که تنها راه

خوابوندنتو تاب سواری میدونه و انقدر تابت میده که خوابت ببره........و الانم هردو

مشغول همین کارید...صحبت کردنتم که بسیار برامون شیرینه و همش بابا بابا کردن

از دهنت نمیافته...تازگی ها هم حرف گ بکار میبری یه چیزی شبیه دیگه....

وقتی که ما روی زمین نشستیم میای سمتمونو مارو میگیریو بلند میشی وای میستی

خیلی دوست داری که روی پای خودت بایستی و کلی ذوق میکنی که تاتی تاتی

کنیمت...موقع غذا خوردنم که تمام سفره رو به هم میریزی و آخرش تمام وسایلا

دست ما و سفره دست شماست ..........خب خیلی حرف زدم فعلا

اینم از پروژه ی عظیم اصلاح شما توی خونه..

بعدشم با بابا رفتی حمامو شدی مثل یه دسته گل مرتب.